بيا كه بيم ِ آسايش است مرا

در آشفته خون ِ مطبوع

 و قرارِ ملاقاتِ پنج دقيقه اي

در آخرين حفره ي خالي ِ كافِ كوچه...

قدم هاي واقعي

دكمه هاي بسته شده

صداي ِ ترمزِ تلاقي ِ لاستيك هاي استخواني

بيا كه بيم ِ حركت

ناشايسته تر از آسايش ِ روانهاي شش بعدي ست

ارتباطِ رمزدار

دستهاي از كنار درآمده

و پاهاي معكوس ِ از درون

بيا...

وجب به وجب

پيام چك مي كنم

صداي سخن ِ عشق

در آهن ِ انعكاس ِ مغزدار

سروده اي بدوي ست!!!

نه...بيا...

و تبعيد... شايد

آخرين دست خطِ معوج ِ من...(ساكت)