آدم در ارتباط با بعضی ها هست که می رود به ته توی بدقلقی های خودش، می شود واجد تمام خصلتهای نفوذناپذیرانه ی سخت، می شود سختِ سخت سخت، رابطه برایش بی دلیل است و حرفی ندارد، رابطه برایش خنده دارو پوچ و بی حوصله است و" مثلا که چی" زیاد دارد و خب طرف رابطه در یک گه گیجه محضی گرفتار می آید که نمی داند هم چه کار کند، من این سوال را از خودِ اینجوریم، خود بی هیچ صراطی مستقیم نباشم پرسیده ام،نشسته ام مقابل آن من لامصبِ ای بابا و گفته ام"که حالا باید آدم جلویت با تو چگونه تا کند خر؟؟"، خب اینجوری هستم دیگر در بازه ای از روابطم آدم کیکی وانیلی و آلیس و دورا و فلان نیستم که نیستم، دست خودم هم نمی باشد،نه که دارای ابعاد سبک سنگینی باشم ها ریسک پذیرتر و خیره سرتر از این حرفهام که محافظه کاری کنم و حالا بذار ببینم چطوربازی دربیارم، قبلا ها که آدم ها ی باهوش و تردست این گذرگاه سختی مرا رد می کردند می آمدند قله و کنارم می نشستند و هی می گفتند اصلا اون آدم اَن مغرور دماغ فیل از دور نیستی بخدا، بهشان از خو کردن گفته بودم از همین قضیه ی خو کردن و اهمیتش که زیاد است و واجب که حواسشان باشد، که یعنی اش این است من آدم زمان بری هستم به آن معنا که باید یک آدمی انقدر در دوووور و عدم دسترس و سکوت مطلق ِ من بماند، آنقدر در امان و پنهان روانم باشد که در نزدیک بهش خو کنم، باید آنقدر رابطه را بوبکشم بو بکشم،بلیسم و بغلتمش که سختی ام ترکش را بردارد، آدمی که گام اول و دومش است و من خو نکرده او خو می کند، من در الف دچار گیر و اشکالم و او با تمام الفبا جمله ها ساخته حتی، من در حصارم هستم و پوسته ی خویش و او در مکاشفه و رها نقطه ی پایان را گذاشته،دیگر رابطه ام باهاش نمی رود جلو،عقیم می مانم،عقب نشینی می کنم،نمی توانم، با این سری از اعمال است که آدم مقابل مرا سلب می کند، مرا در خویشم نگه می دارد مرا مجا ل می دزدد و مرا می رواند وخب هیچ کس نمی فهمد چرا و کجا و چگونه به پایان رسید؟؟، بعضی ها هم هستندهدیه ی آسمانی که همان نگاه اولشان خو کردن است،انگار که باهاشان یک توافق مخفی داری،اصلا از این حرفها و مراحل و مراقبتها نیست که برایشان،انگار که این مدت را که اصلا نبوده در محدوده ی زندگیت،کلا وجود داشته در یک جای دوری که تو به خو کردنت نائل شوی بعد بیاید اینطور امن و آشنا جلویت بایستد و تو راهش بدهی، سختی نکنی و راهش بدهی...