شبي در خلوتي گنگ و ملول انگيز

به زيرِ سايه ي تنهايي ِ غمگين ِ يك آواز

جدا از جرگه ي بودن،به سوي نور

بدنبال ِ حقيقت در درون خود

چه نا پيدا مي گشتم

سرم پر بود از سودا

دلم غمگين ِ پژمردن

يك احساس ِ عجيب اما

كه مي گفت از درون ِ من

جدا از من مباش هرگز

دلم سنگين

تمام ِ لحظه هاي بودنم اما

به سوي سوسوي ِ نوري خيال انگيز

كه شايد باشد از بودن نشاني چند

مي تازيد

روان ِ خسته ام اما

نمي دانست كجا بايد ببيند خوابِ آزادي

نمي فهميد حتي از گلو گفتن

چه سخت و دردناك است گر بخواهي دم زني

از لحظه اي شادي

چه كودك بوده ام تا حال

فريبِ زندگي خوردم

فريبِ گنگي ِ آن يك عروسك را

كه در دستِ عروسك دزد مي ديدم

خدا آه اي خدا لعنت

فغان از دردِ آزادي

چرا تا آن زمان ِ دور

 در دستم

كه خالي بود از واژه

از نيرنگِ انساني

كمي ،يك جرعه اي

از نامِ پاكِ عشق ننهادي

خدا آن پاكي ِ معصوم

خدا آن لحظه ي شادي

چرا جز نام ِ انساني

برايم نام ِ آزادي ننهادي؟؟(ز.س)

 

(پاييز1384)